Przyjęcie do szpitala

W celu przyjęcia do szpitala należy zgłosić się do placówki w wyznaczonym przez lekarza dniu i godzinie wraz z niezbędnymi dokumentami potwierdzającymi tożsamość.

Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej może zostać potwierdzone na podstawie dokumentu elektronicznego, sporządzonego na podstawie numeru PESEL przez NFZ i przesłanego za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

W przypadku niepotwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w sposób określony powyżej pacjent po okazaniu dokumentu potwierdzającego tożsamość, może złożyć pisemne oświadczenie o przysługującym mu prawie do świadczeń opieki zdrowotnej.

Informacje dla pacjenta przed zabiegiem

W związku z planowanym zabiegiem operacyjnym w tutejszym Szpitalu prosimy o zapoznanie się z poniższymi informacjami:

• Przy pierwszej rejestracji otrzymacie Państwo, oprócz niniejszej Informacji, informację o znieczuleniu oraz ankietę anestezjologiczną, które należy przeczytać w domu. Informacje zawarte w ankiecie uzupełnią Państwo z lekarzem anestezjologiem w trakcie konsultacji przedzabiegowej (p. dalej).
• W czasie wizyty wstępnej należy poinformować lekarza o wszystkich chorobach przewlekłych (zwłaszcza chorobie niedokrwiennej serca, nadciśnieniu tętniczym, cukrzycy, chorobach tarczycy), przebytych zabiegach operacyjnych i zażywanych lekach (zalecana – lista).
• Chorzy przyjmujący doustne leki przeciwkrzepliwe lub przeciwpłytkowe typu: Acenokumarol, Warfaryna, Xarelto, Acard, Plavix, Eliquis powinni poinformować o tym lekarza w Poradni przy wizycie wstępnej, oraz zgłosić się do lekarza prowadzącego w celu określenia konieczności ewentualnej terapii pomostowej (leczenia heparyną drobnocząsteczkową podawaną podskórnie).
• Podczas wizyty otrzymają Państwo pisemną informację o rodzaju proponowanego zabiegu oraz metodach alternatywnych w stosunku do proponowanego sposobu postępowania. Bardzo prosimy o wypełnienie kwestionariusza, który posłuży lekarzowi w ustaleniu wskazań, przeciwskazań oraz indywidualnego planu leczenia.
• Przed przybyciem do szpitala rano należy się wykąpać.
• Pacjenci przygotowywani do zabiegów wykonywanych w zakresie jamy brzusznej proszeni są o dokładną toaletę pępka, następnie założenie do pępka na noc poprzedzającą zabieg gazika nasączonego roztworem Octeniseptu, przymocowanego plastrem.
• W dniu przyjęcia proszę zgłosić się w rejestracji rano o wyznaczonej godzinie. Pacjenci przyjmowani są w kolejności wg rozpisu zabiegów w danym dniu.
• Następnie Pacjent kierowany jest na Oddział. Pacjent musi być NA CZCZO – BEZ ŚNIADANIA. MOŻNA PRZYJMOWAĆ KLAROWNE PŁYNY (WODA, HERBATA) W DOWOLNEJ ILOŚCI DO GODZINY 6:00 RANO W DNIU ZABIEGU.
• RANO W DNIU ZABIEGU, NALEŻY PRZYJĄĆ (do godziny 6:00) leki stosowane przewlekle według ustaleń po konsultacji anestezjologicznej. Leki należy popić wodą. W razie wątpliwości należy zasięgnąć opinii lekarza w Poradni.
• Chorzy na cukrzycę leczoną lekami doustnymi albo insuliną: nie zażywają doustnych leków przeciwcukrzycowych (48 godzin przed zabiegiem), nie podają sobie samodzielnie insuliny we wstrzyknięciu!
• Do zabiegu należy zgłosić się wyłącznie z niezbędnymi przedmiotami osobistego użytku.
  W szczególności proszę pozostawić w domu biżuterię, większe sumy pieniędzy, karty kredytowe itp. Do Państwa dyspozycji są szafki zamykane na klucz (podczas hospitalizacji istnieje możliwość skorzystania z depozytu). Rzeczy osobiste powinny być zapakowane w niewielką torbę zamykaną na zamek błyskawiczny.
• Proszę zabrać leki przyjmowane na stałe, przyda się również osobisty kubek do picia.
• Odzież na zmianę powinna być wygodna i praktyczna, wskazana jest bawełniana, dwuczęściowa. Najwygodniejszym i najbardziej praktycznym obuwiem w szpitalu są plastikowe klapki z antypoślizgową podeszwą, w których można także wejść pod prysznic.
• W kosmetyczce powinny się znaleźć podstawowe przybory toaletowe, takie jak pasta i szczoteczka do zębów, krem do twarzy, szampon do włosów, żel pod prysznic. Tradycyjne mydło w kostce nie sprawdza się w szpitalu. Lepsze jest w płynie. W szpitalu nie używamy gąbki, która zwykle jest siedliskiem drobnoustrojów.
• Kobiety, które malują paznokcie, przed przyjściem do szpitala powinny zmyć lakier. Podczas zabiegu pacjent jest stale obserwowany. Pogorszenie jego stanu może się objawiać sinieniem paznokci. Nałożony ciemny, matowy lakier, hybrydy, tipsy mogą przyczynić się do przeoczenia ważnego sygnału.

Informacja dla pacjenta przed znieczuleniem

Każdy zabieg operacyjny i każde znieczulenie jest ingerencją w równowagę organizmu i niesie ze sobą ryzyko powikłań.
Aby zminimalizować to ryzyko prosimy o uważne przeczytanie poniższych informacji i skrupulatne wypełnienie ankiety anestezjologicznej, która zawiera ważne pytania dotyczące Państwa stanu zdrowia.

INFORMACJA O ZNIECZULENIU

Cel znieczulenia, oczekiwane efekty, rokowania: Zabiegi operacyjne i inne czynności lekarskie związane ze znacznym bólem bądź nieprzyjemnymi doznaniami są wykonywane z zastosowaniem znieczulenia. Celem znieczulenia jest zapewnienie jak największego bezpieczeństwa i komfortu pacjentowi podczas wykonywanego zabiegu. Dzięki postępowi medycyny i nowoczesnym technikom znieczulania oraz stałemu nadzorowaniu operowanego pacjenta, ciężkie powikłania po znieczuleniach zdarzają się obecnie bardzo rzadko. Obecnie prawdopodobieństwo śmierci operowanego pacjenta z przyczyn wyłącznie anestezjologicznych jest minimalne. Znieczulenie stało się procedurą bardzo bezpieczną, a Lekarz anestezjolog dba o to, aby wybrać najbardziej odpowiedni jego rodzaj.

Wybór znieczulenia zależy od kilku czynników. Przede wszystkim od stanu zdrowia Pacjenta i ryzyka wystąpienia powikłań, a także od charakteru zabiegu, jego czasu trwania i rozległości oraz obszaru ciała, na którym zabieg będzie przeprowadzany. Znieczulenie jest wykonywane na sali operacyjnej lub w specjalnie do tego przeznaczonym pomieszczeniu. Nad Państwa zdrowiem przez cały czas znieczulenia będzie czuwał odpowiednio przeszkolony zespół anestezjologiczny (anestezjolog i pielęgniarka). Do jego zadań będzie należało: monitorowanie czynności życiowych organizmu oraz reagowanie w przypadku wystąpienia stanów bezpośrednio mu zagrażających, stworzenie najlepszych warunków operatorowi do wykonania zabiegu oraz wstępne pooperacyjne leczenie przeciwbólowe.

Następstwa zaniechania wykonania znieczulenia: Znieczulenie umożliwia bezpieczne przeprowadzenie zabiegu operacyjnego lub innych czynności lekarskich wymagających zniesienia reakcji na wszelkie bodźce zewnętrzne, m.in. ból i dotyk, zahamowania odruchów rdzeniowych i zwiotczenia mięśni szkieletowych, czyli zapewni stan Pacjenta niezbędny podczas operacji – więc rezygnacja ze znieczulenia prawie we wszystkich przypadkach będzie powodowała konieczność odstąpienia od zabiegu

RODZAJE ZNIECZULEŃ, MOŻLIWE POWIKŁANIAN

Istnieje wiele rodzajów znieczuleń:

• ogólne: sedacja/analgosedacja, znieczulenie ogólne (narkoza),
• regionalne:
  • blokady centralne (przewodowe): znieczulenie zewnątrzoponowe, znieczulenie podpajęczynówkowe, blok siodłowy,
  • blokady nerwów obwodowych, blokady splotów nerwowych, blokady międzypowięziowe nerwów obwodowych,
  • odcinkowe znieczulenie dożylne,
  • miejscowe: znieczulenie miejscowe powierzchniowe lub nasiękowe.

Każdy ze sposobów znieczulenia ma swoje zalety i wady. Lekarz anestezjolog po zapoznaniu się z Państwa stanem zdrowia oraz całością dokumentacji medycznej, zaproponuje Panu/Pani takie znieczulenie, które będzie najmniej obciążające dla organizmu i najlepiej dostosowane do planowanego zabiegu operacyjnego.

Podobnie jak w przypadku wszystkich zabiegów leczniczych, mimo zachowania należytej staranności całego zespołu, nie można wykluczyć braku ryzyka z nim związanego. W trakcie każdego znieczulenia lub bezpośrednio po nim może więc dojść do typowych jak i specyficznych dla danego rodzaju znieczulenia powikłań a także niepowodzeń.

Powikłaniami są niespodziewane i niechciane zdarzenia. Mogą również pojawić się efekty uboczne działania leków i/lub znieczulenia. Są one często przewidywalne, ale nie zawsze możliwe do zahamowania (jak np. nudności i wymioty pooperacyjne).

Ryzyko powikłań związanych z zaproponowaną procedurą medyczną przeprowadzaną w znieczuleniu w większości zależeć będzie od samego zabiegu operacyjnego i stanu zdrowia oraz towarzyszących chorób przewlekłych niż samego znieczulenia. Osoby starsze, osoby poddawane ciężkim i rozległym zabiegom operacyjnym, osoby schorowane mogą być narażone na częstsze występowanie pooperacyjnych zaburzeń świadomości, zapalenia płuc, udaru czy zawału serca.

Szczególnie na zwiększone ryzyko okołooperacyjne występuje u pacjentów: palących papierosy, otyłych, cierpiących na obturacyjny bezdech senny, z cukrzycą, z padaczką, z wysokimi wartościami ciśnienia tętniczego, obciążonych schorzeniami układu krążenia, oddechowego, nerek, przyjmującymi leki zaburzające krzepnięcie krwi (np. aspiryna, klopidogrel, dabigatran, acenokumarol, warfaryna, rywaroksaban), z zespołem zależności alkoholowej, z uczuleniami na leki i środki znieczulenia.

PONIŻEJ OPISANO RODZAJE STOSOWANYCH ZNIECZULEŃ WRAZ Z MOŻLIWYMI POWIKŁANIAMI.

SEDACJA/ANALGOSEDACJA – działanie mające na celu zniesienie niepokoju, strachu oraz wywołanie uspokojenia pacjenta przed zabiegiem. Polega na podaniu dożylnie lub wziewnie leków uspokajających, przeciwbólowych. Ten rodzaj znieczulenia stosuje się do przeprowadzenia krótkotrwałych zabiegów, które nie są związane z dużym nasileniem bólu, ale mogą być odbierane jako nieprzyjemne. Czasami podczas zabiegu pacjent może odczuwać dotyk, słyszeć odgłosy z sali operacyjnej lub pokoju zabiegowego. Często występuje przy tym niepamięć następcza.

Gdy do sedacji dołącza się leki przeciwbólowe, mówi się wtedy o analgosedacji. Sedację/analgosedację stosuje się na przykład w przypadku kolonoskopii czy innych badań endoskopowych, wszczepiania rozruszników serca czy badań obrazowych u dzieci, takich jak tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny – gdzie celem jest oprócz uspokojenia dziecka, zapewnienie jego całkowitego bezruchu. Często łączy się różne metody znieczuleń, np. sedację ze znieczuleniem regionalnym lub miejscowym.

ZNIECZULENIE OGÓLNE – znieczulenie ogólne, zwane popularnie narkozą, polega na kontrolowanym wprowadzeniu w stan snu, wyłączeniu świadomości, bólu i niepożądanych odruchów u znieczulonego pacjenta, czasami również na zwiotczeniu mięśni – poprzez podanie odpowiednich leków dożylnie lub w formie anestetyków wziewnych. Utrata świadomości spowodowana anestetykami różni się od tej, która może być spowodowana chorobą, urazem czy snem. Przede wszystkim jest odwracalna, tzn. po zaprzestaniu podawania leków świadomość wraca. Ten rodzaj znieczulenia jest konieczny do przeprowadzenia operacji dla których nie ma alternatywy w postaci znieczulenia regionalnego.

Znieczulenie ogólne może być łączone z metodami znieczulenia regionalnego (blokadami nerwów obwodowych, znieczuleniem zewnątrzoponowym). Do zabiegów, w których istnieje ryzyko aspiracji treści żołądkowej do drzewa oskrzelowego (np. długi czas trwania zabiegu, pozycja zabiegowa, konieczność zwiotczenia mięśni) konieczne jest zastosowanie intubacji dotchawiczej. Oznacza to założenie do tchawicy specjalnej rurki w celu zabezpieczenia dróg oddechowych pacjenta, umożliwiającej wentylację mechaniczną – czyli oddech zastępczy. Przed założeniem rurki intubacyjnej pacjent otrzymuje dożylnie leki powodujące sen i zwiotczające mięśnie w celu bezbolesnego wykonania powyższej czynności. W trakcie zabiegu pacjent jest stale monitorowany, wentylowany tlenem, podawane są leki usypiające i przeciwbólowe tak, aby stworzyć odpowiednie warunki do przeprowadzania zabiegu operacyjnego.

Znieczulenie ogólne stosuje się głównie w chirurgii ogólnej, gdzie do zabiegów wymagane jest zwiotczenie mięśni pacjenta, a także w większości operacji kardiochirurgicznych, neurochirurgicznych, ginekologicznych. Znieczulenie ogólne wybiera się zazwyczaj z reguły u dzieci do 12.–15. roku życia, nawet jeżeli wykonuje się też dodatkowo znieczulenie regionalne. Połączenie tych rodzajów znieczuleń nazywa się znieczuleniem złożonym i ma na celu maksymalnie znieść stres i ból, także ten pooperacyjny u pacjentów. Znieczulenie ogólne stosuje się również u dzieci, gdy pacjent musi być unieruchomiony, np. podczas rezonansu magnetycznego u małego dziecka. Znieczulenie ogólne należy rozważyć u pacjentów, którzy mogą źle znieść znieczulenie regionalne ze względów psychicznych, z zaburzeniami świadomości, niewspółpracujących.

Możliwe powikłania znieczulenia ogólnego:

Do najczęstszych, ale niezbyt groźnych powikłań znieczulenia ogólnego należą: nudności i wymioty pooperacyjne, ból głowy, zawroty, dreszcze pooperacyjne, bóle gardła , chrypka, uszkodzenie zębów (po intubacji), bóle mięśni, podanie leków poza żyłę (pęknięcie żyły, złe wkłucie).

Pooperacyjne nudności i wymioty występują średnio u 30% operowanych, dwukrotnie częściej występują u dzieci niż u dorosłych, a wśród dorosłych powikłanie to odnotowuje się prawie dwa, trzy razy częściej u kobiet, co przypisuje się wahaniom stężenia hormonów.

ZNIECZULENIE REGIONALNE – polega na wyłączeniu czucia bólu w poszczególnych regionach ciała poprzez podanie leku znieczulającego miejscowo w okolicy nerwów przewodzących ból z obszarów ciała w obrębie, których wykonywany jest zabieg.

Znieczulenie regionalne jest w większości przypadków sposobem znieczulenia, które w mniejszym stopniu obciąża organizm. Podczas tego znieczulenia pacjent może pozostać świadomy. Możliwe jest wykonanie wielu rodzajów znieczulenia regionalnego. Najczęściej wykonuje się znieczulenie podpajeczynówkowe, zewnątrzoponowe, blok siodłowy, blokadę splotu ramiennego, blokadę splotu szyjnego, blokady poszczególnych nerwów obwodowych, blokady międzypowięziowe nerwów obwodowych, blokadę przykręgową.

ZNIECZULENIE PODPAJĘCZYNÓWKOWE / ZNIECZULENIE ZEWNĄTRZOPONOWE – wykonuje się do zabiegów na kończynach dolnych, w okolicy miednicy, krocza i dolnych partii brzucha, do cięć cesarskich – znieczulenie podpajęczynówkowe a do porodu siłami natury – zewnątrzoponowe. Przeciwwskazaniami do wykonania tego rodzaju znieczuleń są: zaburzenia krzepnięcia krwi wynikające z zażywanych leków lub uwarunkowane chorobą pacjenta, niektóre schorzenia neurologiczne, posocznica, wstrząs, niektóre schorzenia układu krążenia, zmiany skórne.

Znieczulenia te polegają na podaniu leku miejscowo znieczulającego do kanału kręgowego (w okolicy korzeni nerwów rdzeniowych), w celu czasowego zniesienia odczuwania bólu, często również ruchu, w dolnych częściach ciała (od pasa w dół), z możliwością zachowania świadomości podczas zabiegu. Najczęściej znieczulenie odbywa się w pozycji siedzącej, ale możliwa i czasem wykorzystywana jest również pozycja leżąca na boku. Ból związany z nakłuciem towarzyszącym każdemu znieczuleniu przewodowemu jest niewielki, gdyż igły używane do tego celu są z reguły bardzo cienkie. Jeżeli do znieczulenia trzeba użyć grubszej igły, to miejsce nakłucia jest dodatkowo znieczulane miejscowo. Czasami anestezjolog może pozostawić w pobliżu nerwów specjalny cewnik, aby po operacji można było podawać leki przeciwbólowe w sposób ciągły.

ZNIECZULENIE ZEWNĄTRZOPONOWE – podczas tego typu znieczulenia, leki podaje się do przestrzeni zewnątrzoponowej kanału kręgowego. Znieczulenie to można przeprowadzić na każdym odcinku kręgosłupa, ale najbardziej bezpieczny dostęp znajduje się w odcinku lędźwiowym (najszersza przestrzeń). Znieczulenie to charakteryzuje się dość wolnym początkiem działania, możliwością wykonania go w dowolnym odcinku kręgosłupa oraz możliwością wykonania ciągłego znieczulenia po wprowadzeniu do przestrzeni zewnątrzoponowej specjalnego cewnika.

ZNIECZULENIE PODPAJĘCZYNÓWKOWE – podczas tego typu znieczulenia, leki podaje się bezpośrednio do płynu mózgowo-rdzeniowego, znajdującego się w worku otaczającym rdzeń kręgowy. Ze względów bezpieczeństwa wykonuje się je w odcinku lędźwiowym poniżej zakończenia rdzenia kręgowego. Znieczulenie to charakteryzuje się bardzo szybkim początkiem działania, przewidywalnym rozkładem obszaru znieczulenia oraz stosunkowo krótkim czasem działania.

Możliwe powikłania przy znieczuleniu podpajęczynówkowym i zewnątrzoponowym:

Do powikłań zaliczamy: popunkcyjne bóle głowy, popunkcyjne bóle pleców, zatrzymanie moczu (wymagające cewnikowania pęcherza), spadek ciśnienia tętniczego krwi, nudności, wymioty i bardzo rzadko obserwowane całkowite znieczulenie podpajęczynówkowe. Popunkcyjne bóle głowy należą do najczęstszych powikłań tego znieczulenia (do 5%), aby zmniejszyć ryzyko występowania tego powikłania zaleca się pozostanie w pozycji leżącej, bez unoszenia głowy przez 6 godzin po znieczuleniu oraz odpowiednim nawodnieniu w okresie pooperacyjnym (zalecane są także napoje z zawartością kofeiny). W większości przypadków dolegliwości samoistnie ustępują po kilku dniach.

Do poważnych powikłań, ale występujących bardzo rzadko (0,45 na 10 0000 znieczuleń) zaliczamy: uszkodzenie rdzenia kręgowego lub korzenia nerwowego, zapalenie opon mózgowych lub mózgu, krwiak podpajęczynówkowy, ropień, zespół ogona końskiego z nietrzymaniem moczu i stolca. Powikłania te czasami mogą wymagać interwencji neurochirurgicznej.

BLOKADA NERWÓW LUB SPLOTÓW NERWOWYCH, BLOKADY MIĘDZYPOWIĘZIOWE – to znieczulenie struktur nerwowych odpowiedzialnych za unerwienie poszczególnych rejonów ciała. Umożliwia to bezbolesne przeprowadzenie zabiegu z zachowaniem pełnej świadomości pacjenta. Taki rodzaj znieczulenia tylko nieznacznie wpływa na czynność układu krążenia i oddychania, dlatego jest preferowany u osób z podwyższonym ryzykiem znieczulenia (pacjentów obciążonych innymi chorobami towarzyszącymi) oraz polecany do zabiegów w trybie ambulatoryjnym (jednodniowym).

Przeciwwskazaniem do wykonania blokady jest obecność zaburzeń krzepnięcia, brak współpracy ze strony Pacjenta, zakażenie w miejscu wkłucia. Blokady splotu szyjnego nie stosuje się także u chorych niestabilnych krążeniowo oraz u pacjentów z niewielką rezerwą oddechową w przebiegu schorzeń układu oddechowego.

Blokady obwodowe dotyczą najczęściej operacji w zakresie kończyny górnej (przedramię, nadgarstek, dłoń, palce, rzadziej bark i ramię) i dolnej (staw skokowy, stopa) oraz chirurgii szyi, klatki piersiowej i jamy brzusznej (jako składowa multimodalnego leczenia przeciwbólowego). W zależności od tego, która część ciała będzie operowana, blokadę wykonuje się z różnych dostępów. Oznacza to, że ukłucie igłą i podanie leków miejscowo znieczulających np. przy blokadzie splotu ramiennego może dotyczyć np. okolicy szyi, okolicy podobojczykowej, dołu pachowego bądź okolicy łokcia i przedramienia. Może się zdarzyć, że w momencie zakładania blokady pacjent poczuje w kończynie górnej przechodzący przez nią „prąd”, podobny jak przy uderzeniu się w łokieć. Jest to normalne, chwilowe zjawisko w czasie zakładania blokady.

Blokada obwodowa polega na podaniu środka miejscowo znieczulającego w okolice włókien i/lub splotów nerwowych, co prowadzi do odwracalnego przerwania przewodnictwa nerwowego w zaopatrywanych przez nie okolicach ciała. Lek można podać jednorazowo za pomocą zwykłej igły lub w sposób powtarzany przez założony czasowo w okolicę splotu cewnik, który służy do podawania leków znieczulających w czasie zabiegu, a po zabiegu do podawania leków przeciwbólowych, łagodzących ból pooperacyjny. W celu precyzyjnej lokalizacji splotów nerwowych wykorzystuje się niekiedy stymulatory oraz techniki ultrasonograficzne. Efektem blokady jest zniesienie czucia bólu i temperatury oraz utrata możliwości ruchu w znieczulonej części ciała. W zależności od rodzaju użytego leku oraz techniki wykonania działanie to utrzymuje się od kilku do kilkunastu godzin. W trakcie znieczulenia pacjent pozostaje przytomny. Blokada obwodowa jest dość bezpieczną metodą znieczulenia, lecz wymaga od pacjenta cierpliwości i współpracy.

Do najczęściej wykonywanych blokad obwodowych należą: blokada splotu ramiennego (stosowana najczęściej w operacji w zakresie kończyny górnej) oraz blokada splotu szyjnego (stosowana najczęściej w chirurgii szyi), można również znieczulić okolice unerwiane przez poszczególne nerwy (blokada nerwu łokciowego, pośrodkowego, promieniowego, strzałkowego, piszczelowego, udowego, trójdzielnego, itp.).

Możliwe powikłania przy blokadzie nerwów lub splotów nerwowych:

Do powikłań zaliczamy: krwiak w miejscu ukłucia, śródnerwowe lub donaczyniowe podanie leku, przypadkowe nakłucie i/lub uszkodzenie nerwów, naczyń i struktur sąsiadujących, niewystarczająca blokada, reakcja alergiczna na środki znieczulenia miejscowego, zakażenie miejsca wkłucia. Pojawiające się powikłania często wynikają z odmienności budowy i przebiegu struktur anatomicznych u znieczulanej osoby. Poprawne wykonanie blokady nie zawsze gwarantuje pełną bezbolesność w trakcie operacji. Jeżeli w trakcie zabiegu zaistnieje konieczność poszerzenia zakresu operacji i/lub blokada obwodowa okaże się niewystarczająca, koniecznym może być rozszerzenie postępowania anestezjologicznego do znieczulenia ogólnego włącznie.

ZNIECZULENIE ODCINKOWE, DOŻYLNE – stosuje się poprzez podanie leku znieczulającego do żyły kończyny wcześniej uciśniętej mankietem (w której krążenie przerwano za pomocą opaski uciskowej).Znieczulenie to nadaje się do krótkich zabiegów o niewielkim lub umiarkowanym stopniu bolesności, których czas trwania nie przekracza 60minut. Należą do nich operacje zaopatrywania ran ręki, repozycja złamania nadgarstka czy odbarczenie kanału cieśni garstka.

Przeciwwskazaniem jest choroba krwinek sierpowatych, choroba Raynaud’a, twardzina, uraz zmiażdżeniowy, alergia na lek miejscowo znieczulający, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciężka choroba naczyń obwodowych, miejscowe zakażenie, choroba mięśni szkieletowych, choroba Paget’a.

Możliwe reakcje niepożądane, powikłania: ból przy przedłużającej się procedurze, nagły powrót czucia bólu w okolicy miejsca operowanego po opróżnieniu mankietu pneumatycznego, reakcje toksyczne, krwiak w okolicy wkłucia, wybroczyny lub krwawienie podskórne.

ZNIECZULENIE MIEJSCOWE POWIERZCHNIOWE LUB NASIĘKOWE – stosowane jest do znieczulania małych powierzchni ciała pod postacią kropli, maści lub sprayów. Może również polegać na ostrzyknięciu środkiem znieczulającym bezpośrednio operowanych tkanek. Znieczulenie miejscowe stosuje się wówczas, gdy środki znieczulające mogą łatwo dotrzeć do drobnych nerwów i ich zakończeń, znosząc czucie bólu.

Znieczulenie nasiękowe jest mniej inwazyjne i powoduje dużo mniej działań niepożądanych niż znieczulenie ogólne. Pacjent pozostaje świadomy, jego stan kontrolowany jest przez anestezjologa lub lekarza wykonującego znieczulenie, jest też bezpieczniejszy pod kątem kardiologicznym. Stosuje się je w zabiegach zaćmy (w postaci kropli), w niektórych zabiegach laryngologicznych, urologicznych, dermatologicznych, okulistycznych, stomatologicznych, a także w drobnych zabiegach chirurgicznych. Przeciwwskazaniem jest uczulenie na lek znieczulający i stan zapalny w okolicy, gdzie podawany ma być lek.

Możliwe powikłania: Najgroźniejsze jest wystąpienie w trakcie znieczulenia reakcji anafilaktycznej (czyli alergicznej) na znieczulenie, może również wystąpić reakcja toksyczna, uszkodzenie nerwu lub infekcja w miejscu wkłucia (przy znieczuleniu poprzez iniekcję). Objawy niepożądane to zawroty głowy, uczucie metalicznego smaku w ustach, parestezje i drżenia mięśniowe. W razie silniejszej reakcji – utrata przytomności, drgawki, zaburzenia oddychania, spadek rzutu serca i arytmie.

Jak przygotować się do znieczulenia?

Przed zabiegiem i znieczuleniem konieczne jest przestrzeganie następujących zaleceń:

1. Aby uniknąć niebezpieczeństwa zachłyśnięcia się treścią pokarmową należy zaprzestać spożywania pokarmów stałych przez 6 godzin oraz przyjmowania klarownych płynów przez co najmniej 2 godziny przed znieczuleniem (uwaga – mleko, a dokładnie zawarte w nim białko traktujemy jako pokarm stały).
2. Należy wstrzymać się od palenia tytoniu, tak wcześnie jak to tylko możliwe.
3. Do szpitala należy przybyć na umówiona godzinę z dokumentem tożsamości, wynikami badań i konsultacji.
4. Leki przyjmowane codziennie (za wyjątkiem leków przeciwkrzepliwych, doustnych leków przeciwcukrzycowych oraz leków moczopędnych) należy przyjąć o zwykłej porze, popijając niewielką ilością wody, o ile lekarz nie zaleci inaczej. W przypadku zażywania doustnych leków wpływających na krzepnięcie krwi, należy skonsultować się z kardiologiem lub lekarzem prowadzącym pod kątem możliwości ich odstawienia przed operacją. Należy również zastosować rano wziewne środki przeciwastmatyczne. Dawki insuliny będą ustalane indywidualnie w dniu poprzedzającym zabieg. Pacjenci posiadający stenty naczyniowe kontynuują przyjmowanie preparatów przeciwpłytkowych (np. Acard, Aclotin, Plavix) w okresie okołooperacyjnym. Przed zabiegiem należy odstawić preparaty ziołowe oraz suplementy diety.
5. Przed znieczuleniem należy usunąć wszystkie ruchome protezy zębowe, szkła kontaktowe, biżuterię (kolczyki, łańcuszki, pierścionki, piercing, zegarek) jak również zmyć makijaż i lakier z paznokci.
6. Podczas pobytu w szpitalu należy przestrzegać zaleceń personelu medycznego w okresie około i pooperacyjnym a także nie wolno samodzielnie zażywać żadnych leków ani suplementów diety.
7. Zaleca się również, aby zapytali Państwo lekarza wykonującego zabieg jak będą wyglądały przygotowania i operacja, której będziecie poddani oraz okres pooperacyjny (ograniczenia w wykonywaniu wysiłków fizycznych/chodzeniu, w przyjmowaniu posiłków, czas trwania dolegliwości bólowych).

W przypadku niezastosowania się do zaleceń, należy poinformować o tym Lekarza anestezjologa przed zabiegiem. W niektórych przypadkach najlepszym wyjściem może być wtedy odstąpienie lub odroczenie znieczulenia / zabiegu.

Przestrzeganie powyższych zaleceń jest konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa Pacjentowi w trakcie znieczulenia i zabiegu operacyjnego.

Po znieczuleniu – ważne informacje dla pacjenta

POSTĘPOWANIE PO ZNIECZULENIU

Po zabiegu Pacjent trafia do sali pooperacyjnej / sali wybudzeń, gdzie do czasu pełnego wybudzenia monitorowany będzie stan jego świadomości i podstawowe funkcje życiowe. Następnie pacjent przewożony jest na oddział (dotyczy pacjentów hospitalizowanych). W przypadku pacjentów opuszczających placówkę w tej samej dobie po znieczuleniu, konieczne jest zapewnienie sobie pełnoletniej osoby towarzyszącej, która odbierze pacjenta oraz zapewni opiekę po powrocie do domu.

W ciągu 12 godzin po znieczuleniu nie zaleca się prowadzić pojazdów, obsługiwać urządzeń mechanicznych, spożywać alkoholu, palić papierosów oraz wskazane jest powstrzymanie się od podejmowania życiowo ważnych decyzji.

W razie wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów należy natychmiast zadzwonić pod wskazany przez personel medyczny numer. Niestosowanie się do zaleceń lekarskich po zabiegu może doprowadzić do pogorszenia Pani/Pana stanu zdrowia, wystąpienia powikłań miejscowych lub ogólnych, w tym zgonu.

Ankieta anestezjologiczna

Proszę udzielić szczerych odpowiedzi na zawarte w niej pytania. Zatajenie istotnych informacji o stanie Państwa zdrowia, przebiegu dotychczasowego leczenia czy przyjmowanych lekach, może doprowadzić do wynikających z tego faktu konsekwencji zdrowotnych i powikłań znieczulenia.

W razie wątpliwości proszę zasięgnąć opinii lekarza pierwszego kontaktu i osób bliskich.

Wypełnioną Ankietę proszę przedstawić lekarzowi anestezjologowi podczas badania – konsultacji anestezjologicznej.
Niniejsza INFORMACJA i ANKIETA ANESTEZJOLOGICZNA nie zastępuje rozmowy pacjenta z lekarzem anestezjologiem!
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości, co do rodzaju proponowanego znieczulenia, wskazań i przeciwskazań, powikłań bądź postępowania w okresie po znieczuleniu proszę nie wahać się zadać tych pytań lekarzowi w trakcie wizyty anestezjologicznej.

Idę do szpitala – Praktyczny Przewodnik Dla Pacjenta